De laatste dagen in de USA

27 Okt

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Waar was ik gebleven? De tijd is een beetje kwijt, na zo’n reis, een drukke dag thuis, veel nieuws, veel post, veel werk en veel bijpraten. Terugkijkend op de blog, zie ik dat ik tot zondagavond bij was, dus pik de draad weer op. Ik ga hier mijn allerlaatste blog schrijven, daarna keer ik terug naar mijn eigen vertrouwde Nieuwenoord!

Zondagavond, Jan en Anita melden zich ook weer en we maken ons op voor ons laatste avondje uit in the Big Apple. Steakhouse Broadway Joe is ons erg goed bevallen en we hebben weinig zin in drukte, dus gaan we daar weer eten. We worden hartelijk ontvangen en krijgen onze eigen tafel bij het raam. De gastheren vinden het duidelijke erg fijn dat we terug komen en we worden met alle egards behandeld. We gaan allemaal voor een lekkere steak, alleen Albert kan het niet laten om weer lever te eten. Ik eet mijn eerste echte New York Strip Steak vanavond, als passende afsluiter van de reis. Het is heerlijk!

Net zo lekker is de laatste nacht in het uiterst comfortabele en luxe bed van het French Quarter Guest Apartments. Voor wie naar New York gaat en een beetje rust wil uit de drukte van de stad én een fijn luxe hotel met superfijne bedden en een badkamer waar je gewoon in weg kan genieten, is dit ‘the place to be’. Gastheer Collin en zijn staf maken elk verblijf tot een aangename logeerpartij, waarbij het je aan niets ontbreekt en ze zijn altijd bereid tot tips, adviezen en het maken van reserveringen. Fantastisch!

Wij ontbijten in de naastgelegen Bourbon Bar, binnendoor bereikbaar en gratis bij de overnachtingen. Het is geen uitgebreid ontbijt, maar welk Amerikaans ontbijt wat gratis is, is dat wel? Het is in elk geval smakelijk en voedzaam genoeg om een paar uur op te kunnen teren. De Franse dame die het ontbijt verzorgt en opruimt, is wel heel eng mager, ze ziet er uit of ze niet lang meer te leven heeft. Vreselijk dat mensen die zo ziek zijn (het kan bijna écht niet anders!) nog moeten werken in dit land. Dat is ook Amerika ….

Na het ontbijt begint de grote uitdaging. Op twee kamers moet alles op alles gezet worden om in totaal 8 koffers/tassen op een gewicht van 23 kilogram (of nog wat minder) te krijgen. Was ik er vooraf nog van overtuigd dat wij dat makkelijk zouden redden, op het moment zelf valt het vies tegen. Na was wikken, veel wegen, dingen ompakken en nog eens wegen, lijkt alles wel door de beugel te kunnen. Wat echt niet kan, verdwijnt nog in de handbagage, maar mijn geliefde comfortersets en het campingstoeltje voor in Spanje zitten in de grote tas, super! Bij Jan en Anita is het al net zo moeizaam als bij ons. Zij hebben onze 6e toegestane tas, dus hebben al wat meer ruimte dan toegestaan, maar het blijft tobben 😉

Na die zware taak, gaan we nog even met z’n allen naar 8th Avenue. Ik wil nog wat Tylenol en Neosporin mee (pijnstillers/zalf) en zoek nog een theelepeltje voor Anneke in Macisvenda. Ik heb haar beloofd er een mee te nemen uit New York, maar heb er nog een paar gevonden zo hier en daar. Na een Starbucks als afscheid, vinden we alles wat we nodig hebben en gaan we nog even een uurtje relaxen.

Om half twee sjouwen we het hele spul naar beneden, de lift heeft er twee keer voor nodig en als Anita en ik met de handbagage in de smalle lobby komen, zien we Collin en nog twee jongens onze bagage mee naar buiten werken, waar Albert en Jan al bij de taxi zijn. Tot onze grote vreugde is Michael er weer, de taxichauffeur van donderdag. Zijn baas vertelde hem dat klanten speciaal naar hem gevraagd hadden en kreeg als antwoord dat wij geen klanten maar vrienden van Michael zijn inmiddels. Grapjas, maar hij is echt heel leuk en hij rijdt heel netjes en rustig. Wij zijn blij met Michael (en hij ziet er nog goed uit ook, zegt Anita, tuurlijk).

Michael rijdt heel Manhattan over, rare regel, je mag niet rechtsaf slaan op doordeweekse dagen, dus moet je een heel eind om. Zal wel ergens nut voor hebben en ons maakt het niet uit. Wij zwemmen in onze tijd en hebben de ritprijs vooraf laten bepalen. Kan niet mis dus. Als we bijna op het vliegveld zijn, hoor ik mijn telefoon. Ik neem op en hoor dat het Collin is. Ik verschiet direct, ik vergeet altijd wel wat, dus …. Maar nee, deze keer is er niets blijven staan in het hotel, maar blijken we iets meegenomen te hebben. Een dame die net aan het inchecken was, is haar koffer kwijt. Collin heeft bedacht dat die misschien met onze bagage is meegegaan. Ik beloof hem direct te kijken bij aankomst en ja hoor: een zwarte koffer die ons niet bekend is, rolt tussen die van ons vandaan. Ik bel Collin terug en die overlegt met Michael, zodat die de koffer kan terugbrengen op kosten van het hotel. Ai, ai, ai ….

We moeten een tijdje wachten tot de incheckbalies open gaan, ook de security duurt lang, vooral voor Jan en Anita, maar uiteindelijk belanden we toch met z’n allen aan een pilsje en een schaal met chippies en kippies. Voor we het weten is het tijd om te gaan boarden! Albert en ik zitten super, op rij 15 in de BC, wat wel de rij is met de allermeeste privacy en de stoelen links en rechts van ons zijn ook nog leeg. We hebben dus de hele middenrij voor ons zelf en ook niemand voor ons. Het is een prima vlucht, waarin Albert wat beter kan slapen dan ik, maar ook ik rust aardig uit. Jammer genoeg is wel het entertainmentsysteem uitgezet, er bleek ergens rook uit een schermpje te komen ….

In Londen gaat het weer lekker knullig, we moeten via een trap het toestel uit, dan weer een busje in en dan natuurlijk weer door security. Op de schermen wordt pas vrij kort van tevoren aangegeven bij welke gate je toestel vertrekt, ook zo handig. Uiteindelijk drinken we nog wat en moeten we naar de andere gates. In het treintje, naar de gate, wéér in een busje en dan naar het vliegtuig. Nooit mijn favoriet, dat laatste stukje Londen – Amsterdam, maar ja, een uurtje is ook zo om. Op Schiphol mogen we in de rij voor de paspoortcontrole, dat heb ik nog nooit meegemaakt!

Als we onze bagage hebben, lopen we door de douane en ik zie de ambtenaar kijken naar mijn grote tassen. Gelukkig schiet er een dame pal voor me, ze snijdt me echt af. Die gaat klagen over haar kapotte koffer, tja, daar is de douane niet voor, maar ze leidt wel de aandacht af van onze enorme berg bagage. Dank u wel mevrouw! Buiten zoeken we naar onze taxi, maar die vinden we niet. Ik bel naar Voet en de man vertelt me dat ze er al moet zijn. Ik bel weer terug, want de omschreven auto zie ik niet. Bovendien kook ik al weer een beetje, want op mijn vraag of er een bus is gestuurd, zegt hij dat ze een héle grote personenauto hebben laten gaan. Nou, no way dat onze bagage in welke personenauto ook past.

Hij belt de chauffeur en de dame blijkt bij de vertrekhal te staan en bij het meetingpoint op ons te wachten. Tja, daag, daar zoeken we niet. Ze komt naar de afgesproken plek en we zien een gewone auto. We wijzen op de bagage en ze zegt dat ze echt niets van een bus weet, maar gelooft ons direct als we vertellen dat we daar wel drie keer om gevraagd hebben. Ze belt pissig naar haar planner en regelt stante pede een bus voor ons. Als ze hoort dat de heenreis ook al in de mist is gegaan, schaamt ze zich duidelijk rot. Ze moet blijven wachten tot de bus er is en snapt na een uur ook wel dat wij niet zo moeilijk doen. Uiteindelijk komt er een enorme bus, zo’n invalidevervoergeval en daar past alles in. Alleen wij passen niet zo op de krappe stoeltjes, maar vooruit, kleinigheidje hou je. We krijgen wel fors korting op de afgesproken prijs.

En zo staan we na vier weken weer thuis, in Beesd. We hebben een totaal andere reis gehad dan anders, zo met drie campers op rij en met zijn vieren in New York. Maar wat was het leuk, vooral ook met elkaar! Wat hebben we gelachen, plezier gemaakt en lange gesprekken gevoerd aan de meest uitlopende eettafels. We waren toerist in Lancaster, Washington en Gatlinburg, werden beroemd in Kentucky en gingen onder in de massa in New York. Het was een reis van contrasten, met ijzige kou en verzengende hitte, met overweldigende kleurrijke natuur en drukke wereldsteden, met luxe huurauto’s en krakende campers, kortom: alles!

Er waren erg veel bezoekers op dit blog en – naar wat wij gewend zijn – weinig reacties. Maar voor iedereen die ons gevolgd heeft een hartelijk dank. En voor degene die ons wel af en toe een berichtje stuurden: hartstikke leuk, daar genoten we enorm van! Tot ziens, tot Nieuwenoord.

Advertenties

4 Reacties to “De laatste dagen in de USA”

  1. Ingrid (gypsygirl) 27/10/2010 bij 11:12 pm #

    Een geweldig slotblog weer.
    Helemaal in de sfeer raakten we bij het lezen van jullie reisverhalen.
    Iedereen die op dit blog iets heeft geschreven, super bedankt dat we op deze manier mochten meereizen.
    Sterkte met de jetlag!
    Groetjes van
    Cor en Ingrid.

  2. Corry Krijgsman 28/10/2010 bij 7:36 am #

    Het was echt leuk om jullie zo te kunnen volgen met de verschillende blogs.
    Welcome Back!!!!

  3. Inge 28/10/2010 bij 11:59 am #

    Weer geweldig bedankt voor je heerlijke blogs!
    Voor de thuisblijvers een uitgelezen mogelijkheid om Amerika te beleven en natuurlijk jullie belevenissen!
    See you at “Nieuwenoord”.
    Groetjes,
    Inge

  4. Bauke 28/10/2010 bij 1:53 pm #

    Mooie reis geweest! Inderdaad anders dan anders, maar dat kan ook wel eens leuk zijn. Ben benieuwd wanneer de US jullie weer weet te verleiden 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: