Archive by Author

De laatste dagen in de USA

27 okt

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Waar was ik gebleven? De tijd is een beetje kwijt, na zo’n reis, een drukke dag thuis, veel nieuws, veel post, veel werk en veel bijpraten. Terugkijkend op de blog, zie ik dat ik tot zondagavond bij was, dus pik de draad weer op. Ik ga hier mijn allerlaatste blog schrijven, daarna keer ik terug naar mijn eigen vertrouwde Nieuwenoord!

Zondagavond, Jan en Anita melden zich ook weer en we maken ons op voor ons laatste avondje uit in the Big Apple. Steakhouse Broadway Joe is ons erg goed bevallen en we hebben weinig zin in drukte, dus gaan we daar weer eten. We worden hartelijk ontvangen en krijgen onze eigen tafel bij het raam. De gastheren vinden het duidelijke erg fijn dat we terug komen en we worden met alle egards behandeld. We gaan allemaal voor een lekkere steak, alleen Albert kan het niet laten om weer lever te eten. Ik eet mijn eerste echte New York Strip Steak vanavond, als passende afsluiter van de reis. Het is heerlijk!

Net zo lekker is de laatste nacht in het uiterst comfortabele en luxe bed van het French Quarter Guest Apartments. Voor wie naar New York gaat en een beetje rust wil uit de drukte van de stad én een fijn luxe hotel met superfijne bedden en een badkamer waar je gewoon in weg kan genieten, is dit ‘the place to be’. Gastheer Collin en zijn staf maken elk verblijf tot een aangename logeerpartij, waarbij het je aan niets ontbreekt en ze zijn altijd bereid tot tips, adviezen en het maken van reserveringen. Fantastisch!

Wij ontbijten in de naastgelegen Bourbon Bar, binnendoor bereikbaar en gratis bij de overnachtingen. Het is geen uitgebreid ontbijt, maar welk Amerikaans ontbijt wat gratis is, is dat wel? Het is in elk geval smakelijk en voedzaam genoeg om een paar uur op te kunnen teren. De Franse dame die het ontbijt verzorgt en opruimt, is wel heel eng mager, ze ziet er uit of ze niet lang meer te leven heeft. Vreselijk dat mensen die zo ziek zijn (het kan bijna écht niet anders!) nog moeten werken in dit land. Dat is ook Amerika ….

Na het ontbijt begint de grote uitdaging. Op twee kamers moet alles op alles gezet worden om in totaal 8 koffers/tassen op een gewicht van 23 kilogram (of nog wat minder) te krijgen. Was ik er vooraf nog van overtuigd dat wij dat makkelijk zouden redden, op het moment zelf valt het vies tegen. Na was wikken, veel wegen, dingen ompakken en nog eens wegen, lijkt alles wel door de beugel te kunnen. Wat echt niet kan, verdwijnt nog in de handbagage, maar mijn geliefde comfortersets en het campingstoeltje voor in Spanje zitten in de grote tas, super! Bij Jan en Anita is het al net zo moeizaam als bij ons. Zij hebben onze 6e toegestane tas, dus hebben al wat meer ruimte dan toegestaan, maar het blijft tobben 😉

Na die zware taak, gaan we nog even met z’n allen naar 8th Avenue. Ik wil nog wat Tylenol en Neosporin mee (pijnstillers/zalf) en zoek nog een theelepeltje voor Anneke in Macisvenda. Ik heb haar beloofd er een mee te nemen uit New York, maar heb er nog een paar gevonden zo hier en daar. Na een Starbucks als afscheid, vinden we alles wat we nodig hebben en gaan we nog even een uurtje relaxen.

Om half twee sjouwen we het hele spul naar beneden, de lift heeft er twee keer voor nodig en als Anita en ik met de handbagage in de smalle lobby komen, zien we Collin en nog twee jongens onze bagage mee naar buiten werken, waar Albert en Jan al bij de taxi zijn. Tot onze grote vreugde is Michael er weer, de taxichauffeur van donderdag. Zijn baas vertelde hem dat klanten speciaal naar hem gevraagd hadden en kreeg als antwoord dat wij geen klanten maar vrienden van Michael zijn inmiddels. Grapjas, maar hij is echt heel leuk en hij rijdt heel netjes en rustig. Wij zijn blij met Michael (en hij ziet er nog goed uit ook, zegt Anita, tuurlijk).

Michael rijdt heel Manhattan over, rare regel, je mag niet rechtsaf slaan op doordeweekse dagen, dus moet je een heel eind om. Zal wel ergens nut voor hebben en ons maakt het niet uit. Wij zwemmen in onze tijd en hebben de ritprijs vooraf laten bepalen. Kan niet mis dus. Als we bijna op het vliegveld zijn, hoor ik mijn telefoon. Ik neem op en hoor dat het Collin is. Ik verschiet direct, ik vergeet altijd wel wat, dus …. Maar nee, deze keer is er niets blijven staan in het hotel, maar blijken we iets meegenomen te hebben. Een dame die net aan het inchecken was, is haar koffer kwijt. Collin heeft bedacht dat die misschien met onze bagage is meegegaan. Ik beloof hem direct te kijken bij aankomst en ja hoor: een zwarte koffer die ons niet bekend is, rolt tussen die van ons vandaan. Ik bel Collin terug en die overlegt met Michael, zodat die de koffer kan terugbrengen op kosten van het hotel. Ai, ai, ai ….

We moeten een tijdje wachten tot de incheckbalies open gaan, ook de security duurt lang, vooral voor Jan en Anita, maar uiteindelijk belanden we toch met z’n allen aan een pilsje en een schaal met chippies en kippies. Voor we het weten is het tijd om te gaan boarden! Albert en ik zitten super, op rij 15 in de BC, wat wel de rij is met de allermeeste privacy en de stoelen links en rechts van ons zijn ook nog leeg. We hebben dus de hele middenrij voor ons zelf en ook niemand voor ons. Het is een prima vlucht, waarin Albert wat beter kan slapen dan ik, maar ook ik rust aardig uit. Jammer genoeg is wel het entertainmentsysteem uitgezet, er bleek ergens rook uit een schermpje te komen ….

In Londen gaat het weer lekker knullig, we moeten via een trap het toestel uit, dan weer een busje in en dan natuurlijk weer door security. Op de schermen wordt pas vrij kort van tevoren aangegeven bij welke gate je toestel vertrekt, ook zo handig. Uiteindelijk drinken we nog wat en moeten we naar de andere gates. In het treintje, naar de gate, wéér in een busje en dan naar het vliegtuig. Nooit mijn favoriet, dat laatste stukje Londen – Amsterdam, maar ja, een uurtje is ook zo om. Op Schiphol mogen we in de rij voor de paspoortcontrole, dat heb ik nog nooit meegemaakt!

Als we onze bagage hebben, lopen we door de douane en ik zie de ambtenaar kijken naar mijn grote tassen. Gelukkig schiet er een dame pal voor me, ze snijdt me echt af. Die gaat klagen over haar kapotte koffer, tja, daar is de douane niet voor, maar ze leidt wel de aandacht af van onze enorme berg bagage. Dank u wel mevrouw! Buiten zoeken we naar onze taxi, maar die vinden we niet. Ik bel naar Voet en de man vertelt me dat ze er al moet zijn. Ik bel weer terug, want de omschreven auto zie ik niet. Bovendien kook ik al weer een beetje, want op mijn vraag of er een bus is gestuurd, zegt hij dat ze een héle grote personenauto hebben laten gaan. Nou, no way dat onze bagage in welke personenauto ook past.

Hij belt de chauffeur en de dame blijkt bij de vertrekhal te staan en bij het meetingpoint op ons te wachten. Tja, daag, daar zoeken we niet. Ze komt naar de afgesproken plek en we zien een gewone auto. We wijzen op de bagage en ze zegt dat ze echt niets van een bus weet, maar gelooft ons direct als we vertellen dat we daar wel drie keer om gevraagd hebben. Ze belt pissig naar haar planner en regelt stante pede een bus voor ons. Als ze hoort dat de heenreis ook al in de mist is gegaan, schaamt ze zich duidelijk rot. Ze moet blijven wachten tot de bus er is en snapt na een uur ook wel dat wij niet zo moeilijk doen. Uiteindelijk komt er een enorme bus, zo’n invalidevervoergeval en daar past alles in. Alleen wij passen niet zo op de krappe stoeltjes, maar vooruit, kleinigheidje hou je. We krijgen wel fors korting op de afgesproken prijs.

En zo staan we na vier weken weer thuis, in Beesd. We hebben een totaal andere reis gehad dan anders, zo met drie campers op rij en met zijn vieren in New York. Maar wat was het leuk, vooral ook met elkaar! Wat hebben we gelachen, plezier gemaakt en lange gesprekken gevoerd aan de meest uitlopende eettafels. We waren toerist in Lancaster, Washington en Gatlinburg, werden beroemd in Kentucky en gingen onder in de massa in New York. Het was een reis van contrasten, met ijzige kou en verzengende hitte, met overweldigende kleurrijke natuur en drukke wereldsteden, met luxe huurauto’s en krakende campers, kortom: alles!

Er waren erg veel bezoekers op dit blog en – naar wat wij gewend zijn – weinig reacties. Maar voor iedereen die ons gevolgd heeft een hartelijk dank. En voor degene die ons wel af en toe een berichtje stuurden: hartstikke leuk, daar genoten we enorm van! Tot ziens, tot Nieuwenoord.

Advertenties

Weer thuis!

26 okt

We zijn inmiddels veilig in Beesd en Berlicum aangekomen! Straks zal ik me nog eens gaan bezighouden met een verslag van de terugreis (jawel, met weer taxihobbels!!) en de foto’s van de laatste dagen.

Nu eerst eens wat in en rondom de koffers gaan rommelen!

Zonnige dagen in New York

24 okt

Het is me toch lekker weer geworden in New York! Schreef ik vrijdag nog dat het zo ijzig koud was in de stad, vandaag en gisteren was het geweldig weer. En zowaar, ik heb even de tijd om een stukje verslag te schrijven, want daar is het gewoon nog helemaal niet van gekomen. De stad valt weer over je heen, je kunt er niet omheen, je wilt er niet omheen en als je er even uit bent, ben je zo moe van alle indrukken dat je eigenlijk niets meer uit je handen krijgt. En dan moet er soms ook nog weleens wat, zoals wat contact met het thuisfront over Esmees operatie, met Alex in Spanje over verbouwingsplannen en jee, vervelend, er moet ook gegeten worden!

Allereerst maar even Esmee: ze wordt niet op 3 november geopereerd, maar heeft dan de pré-operatieve opname. Fijn, want dat betekent dat ze niet haar halve examenweek mist, maar anderzijds ook wel weer vervelend, want nu weten we weer geen definitieve opnamedatum. We gaan maar weer eens bellen met Ede morgen. In Spanje gaat het gastenverblijf prioriteit krijgen en gaan we daarna eens kijken wat we nu precies willen met tuin, terras en schuur. Tenslotte hebben we geen haast en kunnen we heerlijk buiten leven op en rond de porch voor we ons al definitief vastleggen aan een indeling voor jaren. Ook de verkoop van de kleurige molentjes loopt naar wens en daar is ook nog wel wat werk aan de komende weken.

Maar eerst eens New York! Natuurlijk is de belevenis van zo’n stad de tweede keer totaal anders dan wanneer je daar voor het eerst komt. Toen was alles overweldigend, nieuw en ‘net als in de film’. Nu weet je wat je kan verwachten en kijk je anders. Het valt mij op dat ik vooral meer naar de mensen kijk. Mensen in alle soorten, maten, kleuren en geuren en niemand is hier vreemd of wordt vreemd gevonden. Vrijdag hebben we op de bussen van Grayline de downtownloop gedaan, met een uitgebreide stop bij Ground Zero en het Financial District. We begonnen bij Wall Street waar we met interesse kijken naar de uitgebreide beveiliging, compleet met road blocks en een inspectiezone waar zelfs met honden gecontroleerd werd. Van de New York Stock Exchange zie je weinig, alles speelt zich natuurlijk af achter gesloten deuren. De financiële wereld ziet er nu wel wat anders uit dan in 2007, voor de crisis, waar wij, net als vele anderen behoorlijk mee van doen kregen. Gelukkig hebben we het overleefd en gaat het goed met ons, maar er zijn heel wat mensen die er meer mee geleden hebben.

En dan op naar de plaats die nooit meer hetzelfde zal zijn. Was Ground Zero in 2007 nog een groot gapend gat waar je bij wijze van spreke het verdriet nog uit voelde opstijgen, nu wordt er druk gebouwd aan een nieuw World Trade Centre met natuurlijk ruimte voor herinnering en herdenking. Gelukkig blijft St. Paul’s Church een plek om te herdenken zoals dat al is vanaf het prille begin na de aanslagen. We zijn inmiddels 9 jaar verder, maar je voelt 11 september hier alsof het gisteren was. Alle paniek, alle zorgen, al het verdriet wat hier heeft plaatsgevonden, werpt je zelf ook terug naar de dingen die je zelf bezig houden en naar de mensen die je vaak nog zo mist. Ik moet mezelf bij elkaar rapen hier en ik ben niet de enige. We vervolgen de Downtown Loop en hoewel het erg interessant is, maakt de kou op de bus het er niet aangenamer op. We stappen uit bij Rockefeller Center, zoeken een deli met lekkere warme chocolademelk en gaan dan terug naar ons hotel. Tijd voor een warme douche en even rust!

’s Avonds eten we bij Broadway Joe’s Steakhouse, hier vijftig meter verder. We genieten van attente bediening, uitstekende steaks en een heerlijke rustige omgeving met relaxte muziek uit de jaren vijftig. De Braziliaan van gisteren was goed, maar hier is het ook nog eens erg gezellig! Na het eten is het nog niet zo laat en vallen we nog even binnen bij O’Flaherty’s. Dit studentikoos aandoende etablissement is gezellig! Een soort bruin café met achterin een brandende haard en een pooltafel. Wij gaan bij de haard zitten en kijken naar een stel mannen (jonge dertigers?) die met elkaar een biljartje leggen. Het gaat er druk aan toe, we zien een beetje aangeschoten Afro Amerikaan, een paar Hispancis en nog een blanke man. En lol dat ze hebben! De lol wordt nog groter als van een ander groepje twee jonge dames zich melden die tegen de mannen willen spelen. Je hoort het gewoon, wat willen die meiskes nou?

De hilariteit is groot als de meiden, vooral een van hen, een kei blijkt te zijn en de kerels binnen 10 minuten ingemaakt heeft. Wij moedigen de boel hartstochtelijk aan en zingen weer van ‘den koning van Hispanje …’ en ‘aanvalluh!’. De aangeschoten man ziet ons als zijn persoonlijke fans en maakt er een geweldige show van. Het wordt nog gezelliger als een oude rocker live komt zingen. Na een paar stevige potten bier besluiten we toch maar te vertrekken, maar niet nadat onze ‘mister Almost’ voor ons poseert en met Anita op de foto gaat. Tjonge, wat een pret! En dan maar snel naar bed …

Zaterdagmorgen, half negen, complimentary breakfast, beetje zoete koekjes enzo dus, maar genoeg om op pad te kunnen. Het weer toont een stuk beter, dus we gaan weer op naar de bus. We nemen hetzelfde stuk downtown loop, maar stappen deze keer uit bij Union Square, waar op zaterdag de grootste farmersmarkt van New York is. En dat is echt gaaf, er is van alles te koop, allemaal biologisch en we genieten van de geuren en de kleuren van alle mooie waren die we zien. We drinken koffie bij Pret a Manger en gaan daarna nog over de warenmarkt, waar we nog leuke shirts scoren voor de jeugd thuis. Bovendien kopen Albert en ik een fijne lichtgewicht rugzak waar we heel veel plezier van hebben. Als ik heel nodig naar het toilet moet, komen we terecht bij Hale en Healthy, waar we lunchen met een kop soep en een lekkere sandwich. De deli’s in New York hebben heerlijk eten!

Na een leuke marktochtend pakken we de bus weer en stappen weer uit op Battery Park. We besluiten de Brooklyn Tour te maken, die over Manhattan Bridge gaat en een grote ronde door de borough Brooklyn maakt. Dat viel niet mee! Wat een heel ander stuk New York en vooral, wat een waardeloze gids aan boord. Niet te verstaan, het enige wat hij wel verstaanbaar kon was lachten als een soort mislukte bok met keelpijn. We waren blij dat we van de bus af konden! Gelukkig kunnen we na deze tour naar de waterkant, waar het zonnetje schijnt en waar we op een bankje kunnen kijken naar het Vrijheidsbeeld. Helaas bleken we te laat voor de boten naar de Statue of Liberty of een rondvaart. We besluiten dat dus maar door te schuiven.

Terug naar het hotel, via de Downtown Loopbus weer en tijd voor een uurtje foto’s bewerken en wat internetten. De foto’s van gisteren (en een paar van vrijdagavond) staan straks online, moet die van vandaag nog gaan doen, maar dat komt misschien pas morgen. Tenslotte moet er ook vanavond nog gegeten worden. Gisteren deden we dat bij Becco, het Italiaanse restaurant aan de overkant, wat volgens hotelmanager Collin subliem moest zijn. Hij is in elk geval niet de enige die dat vindt, want ondanks onze reservering die hij maakte, moesten we best nog een tijdje wachten. Toen we eenmaal binnen konden in het afgeladen restaurant zaten we zo krap dat ik bijna elke paar minuten een ober in mijn nek voelde en de koude lucht steeds langs me heen voelde stromen.

Werkelijk ongeloofelijk hoe druk het hier is op een zaterdagavond! Ik moet zeggen dat de bediening en het eten veel goed maakten, al waren mijn gerechten niet echt subliem. De anderen hadden duidelijk beter gekozen, maar vooruit. De desserts (we hadden een mix) waren om je vingers bij af te likken, de koffie was heerlijk en de amaretto zeer smakelijk, net als de ober. Die laatste bleek een fervent voetbalfan en wist natuurlijk dat ons nieuwe thuisland wereldkampioen is geworden, net als de Spaanse mensen achter ons. Maar hij wist ook alles van Nederlands voetbal, Ajax, PSV en een heleboel spelers. Albert is zelfs nog snel even naar het hotel gegaan voor een Hollandpetje voor deze leuke kerel.

En dan is het weer zondag. Ik kan vandaag mijn heerlijke bed bijna niet uitkomen. De vermoeidheid slaat toe en we liggen lekker ontspannen samen te kletsen, plat op de rug, luisterend naar de geluiden van de stad die door de openstaande balkondeur binnen komen. We vermannen ons en gaan toch douchen en ontbijten. Om half tien stappen we weer naar buiten, op naar de Hudson River, waar we een rondvaart maken met Circle Line Cruises. Gaaf! We zagen een ander stuk Manhattan dan in 2007 en met dit heerlijke weer was het geweldig om op het water te zijn en foto’s te maken van het Vrijheidsbeeld, Manhattan en de bruggen. Puur genieten.

Als we van boord komen, worden we benaderd door een oudere man met een grote gouden ketting die ons voor een goede prijs een rit met zijn limousine wil aanbieden. Natuurlijk weten we dat de officiële taxi’s geel zijn en dat dit soort ‘wilde rijders’ vaak geen vergunning hebben, maar vooruit, wat kan ons gebeuren op het relatief korte ritje en dat voor 20 dollar? We rollen dus in de aftandse witte limousine, waar we in een scheur liggen van het lachen. Wie Albert kent, weet dat hij pietje precies is op auto’s en alles wat daarbij hoort. Hij voelt dan ook van alles aan dat ding en ziet het kreng al doormidden breken. Jan en Anita zitten verder voorin dan wij en hij neemt al afscheid van hen. Hij ziet ons helemaal samen op het asfalt zitten in het achterste stuk limo. Tot Alberts grote verwondering halen we 8th avenue, ik schrik pas als ik zie hoe het ding gedeukt is aan de kant die ik nog niet gezien had.

We lopen naar Pigalle, het restaurant bij het Hilton Garden Inn waar wij in 2007 sliepen. We eten er een prima lunch, ik heb zelden zo’n lekkere sandwich met zalm op. Geweldig! Daarna stappen we weer in de Graylinebus, deze keer voor de uptown loop. Deze voort ons door de noordkant van Manhattan, Harlem en terug langs Central Park. Bij Central Park stappen we uit, lopen we een stuk door het park wat weer helemaal vol is met fietsers, hardlopers, wandelaars, spelende kinderen, lezende ouderen en nog veel meer. We genieten van de sfeer en drinken wat bij de bootvijver.

Dan blijkt het al bijna half zes te zijn en ik wil graag om vijf voor half zeven online inchecken voor ons vlucht morgen. Jan en Anita hebben hun plaatsen al vastgelegd (tegen betaling, heel verhaal trouwens), maar wij dus niet. Ik stel voor dat zij lekker de downtown loop afmaken als ze dat leuk vinden en dat wij samen met een taxi naar het hotel gaan. Iedereen tevreden en Albert en ik maken samen een vrij vlot ritje (kosten 8,10 dollar) en stappen uit op de hoek van de straat. We reserveren snel bij Broadway Joe’s hetzelfde fijne tafeltje als vrijdag en gaan dan terug naar het hotel.

Ik internet wat in de rondte en om precies 18.25 uur kan ik inchecken bij British Airways. En jippie, ik zie dat de stoelen die wij zo graag wilden hebben  al aan ons waren toegewezen. Dit zijn de twee stoelen middenin, waar je langs niemand anders hoeft om eruit te kunnen. Heerlijk, ik ben blij! Zo meteen lekker nog een laatste avondje eten in the Big Apple en dan morgen lekker weer naar huis. Het was een geweldige reis met heerlijke mensen, maar ik ben ook weer blij dat we naar de kinderen kunnen, dat Esmee geholpen gaat worden en dat we verder kunnen met de Spaanse plannen!

%d bloggers liken dit: